عمل جراحی لاغری

عمل جراحی لاغری

عمل جراحی لاغری را نمی ‌توان براساس BMI انتخاب کرد. در واقع این موضوع به فاکتورهای متعددی از جمله نوع تغذیه و بیماری‌های همراه بستگی دارد. برای مثال کسانی که ریفلاکس معده دارند توصیه به جراحی اسلیو نمی‌شوند یا کسانی که سابقه سرطان فامیلیال معده دارند نباید جراحی بای‌پس انجام دهند زیرا در این عمل دو قسمت معده از هم جدا می ‌شود و دیگر با آندوسکوپ به آن دسترسی نخواهیم داشت تا معده را بررسی کنیم.

Slimming surgery

عمل اسلیو برای این افراد مناسب ‌تر است زیرا در این عمل ۷۵ تا ۸۰ درصد معده برداشته می‌شود و احتمال سرطان معده نیز ۷۵ تا ۸۰ درصد کم می‌شود. در عین حال بخش باقی‌ مانده معده نیز با آندوسکوپ قابل بررسی است. علاوه بر این جراحی اسلیو برای کسانی که عادت به ریزه ‌خواری دارند، غذا زیاد می‌خورند و نمی ‌توانند خودشان را کنترل کنند، مناسب نیست زیرا بعد از جراحی لاغری با این حجم غذا خوردن دوباره معده می ‌شود و فرد اضافه وزن پیدا می‌کند. البته انتخاب خود بیمار هم در این رابطه اهمیت دارد.

برخی از خانم ها و آقایانی که چربی اضافی شکم و پهلو دارند و قادر به رژیم گرفتن و یا ورزش نیستند به عمل جراحی لاغری روی می آورند اگر می دانستند که چه عواقبی منتظر آنهاست هرگز به چنین عمل خطرناکی دست نمی زدند.

تحقیقات و مطالعات گسترده در جوامع پیشرفته نشان داده است که بیش از نود درصد افراد از مرد و زن از وضعیت ظاهری اندام خود راضی نیستند و معتقدند باشد تغییراتی در بدن آن ها چه از طریق رژیم غذایی و یا ورزش و عمل جراحی لاغری صورت گیرد.

 با وجود اینکه معیارهای زیبایی و زیبایی شناسی در جوامع گوناگون با فرهنگ های مختلف متفاوت بوده و در طی قرون بارها دچار تغییر وتحولات بسیار شده است در مورد شکم اصل زیبایی شناسی همیشه یکسان  و شکم کوچک و محکم وکمر گود رفته در تمامی زمان ها و مکان ها و جوامع مختلف مورد قبول همگان بوده است.

هنگامی که بدن انسان دچار چاقی و فرم بد می شود که عوامل داخلی (ژنتیکی ) و یا خارجی (محیطی ) وجود داشته باشد و عامل داخلی همان است که مردم عادی به آن استعداد چاقی می گویند و عوامل خارجی معمولاً زیاده خوری و یا بدخوری، حاملگی و عدم تحرک می باشد و شکم بیشتر از هر جای دیگر بدن تحت تاثیر این عوامل داخلی و خارجی قرار دارد.

اولین عمل جراحی لاغری مربوط به عمل جراحی لاغری شکم در اواخر قرن نوزدهم و اوائل قرن بیستم به انجام رسید و این عمل جراحی لاغری که معمولاً با جراحی فتق ناف صورت می گرفت قسمتی از پوست و چربی پایین شکم را به صورت قاچ هندوانه در می آوردند و پوست دو طرف را بهم می دوختند.

اما این عمل جراحی لاغری شکم هم مانند سایر جراحی های زیبایی در اوائل قرن بیستم یعنی فاصله پرتنش دو جنگ بزرگ پیشرفت چندانی نکرد ولی بعد از آرامشی که بر دنیا حاکم شد و در دهه ۵۰ میلادی جراحان توجه کردند که برداشتن پوست و چربی به ترتیبی که ذکر شد نتایج چندان قابل توجهی ندارد و مانند لیفت صورت باید پوست و چربی را از نسوج زیر آن یعنی عضلات شکم جدا کرد و بدین ترتیب توانستند مقدار خیلی بیشتری از پوست و چربی را بردارند و چون برای اینکار باید تمامی پوست شکم را به طرف پایین آن می کشیدند و ناف هم همراه با پوست به طرف پایین جا به جا می شد بنابراین تکنیکی ابداع کردند که ناف از پوست اطراف خود جدا  شده و به طرف پایین حرکت نکند و این ناف را از سوراخی که در پوست کشیده شده ایجاد می کردند بیرون می اوردند.

Slimming surgery

بهتر شدن نتایج  عمل جراحی لاغری و رویکرد زیاد بیماران باین عمل جراحان با بعضی از بیماران روبرو شدند که شکم آنها چندان بزرگ نبود و اسکار (جای عمل) بزرگ بعد از عمل جراحی لاغری برای آنها توجیه نمی شد بنابراین تکنیک جراحی مینی ابدومینوپلاستی یا تامی تاک در دهه هشتاد میلادی به وجود آمد که در این تکنیک شکاف کوچکتری زیر شکم داده شده و ناف هم جداسازی نمی شود ولی ترمیم عضلات به ترتیبی که ذکر شده انجام گرفته و مقدار کمتری پوست و چربی خارج می شود و اسکار کمتری به جا می گذارد و بدین ترتیب در بعضی از بیماران که معمولاً جوان بوده و شکم کوچک تری دارند عمل جراحی تامی تاک جای عمل جراحی کلاسیک را گرفت .

دیدگاهتان را بنویسید